ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟΣ ΟΔΗΓΟΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΝΕΑ-ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ


Δείτε το ΚΥΘΗΡΑ TV
 

Διαδρομή έκτη: Μυρτίδια-Μυλοπόταμος....

 

Όπως είπαμε στην προηγούμενη διαδρομή μας γυρίζοντας από τα Μυρτίδια στρίψαμε αριστερά στις Καλοκαιρινές με ΒΑ κατεύθυνση πηγαίνοντας προς τον Μυλοπόταμο.

Προχωρήσαμε περίπου 2 χλμ. και στην διασταύρωση που βρήκαμε στρίψαμε πάλι αριστερά κατευθυνόμενομενοι ΒΒΔ αυτή την φορά.

Η όμορφη διαδρομή με το καταπράσινο φαράγγι δεξιά μας αντιστάθμισε την στενή άσφαλτο που μας έκανε να μειώσουμε αισθητά την ταχύτητα μας για να αισθανόμαστε πιο ασφαλείς στην διαδρομή μας.

Συνεχίσαμε έτσι γύρω στα 4 χλμ.ωσότου φθάσαμε στον Μυλοπόταμο, ένα από τα παλιότερα χωριά των Κυθήρων, το οποίο αναφέρεται στις πηγές από τον 16ο αιώνα.

Τον Μυλοπόταμο με τους τρεις οικισμούς του - Κάτω Χώρα, Πίσω Πηγάδι και κεντρικό Χωριό- που υπήρξε από τα ισχυρότερα, κοινωνικά καιοικονομικά, χωριά του νησιού, αφού στη ρεματιά του λειτουργούσαν κάποτε 23 νερόμυλοι, όλοι ιδιοκτησίες των ευγενών από τη Χώρα, που μισθώνονταν με ένα ιδιότυπο σύστημα από τους χωρικούς της περιοχής.

Το 1799, όταν οι χωρικοί αντέδρασαν στις αποφάσεις της Πολιτείας των Ηνωμένων Επτά Νήσων, μεταφέρθηκε εδώ από τη Χώρα και η έδρα του Κριτηρίου -σώμα που ασκούσε τη δικαστική εξουσία όταν οι Ρωσοτούρκοι κατείχαν τα Κύθηρα -, υπό την προστασία του φιλελεύθερου ευγενούς Εμμανουήλ Καλούτση, η οικογένεια του οποίου κατείχε τους περισσότερους νερόμυλους.

Καθώς μπήκαμε στον οικισμό μπροστά μας ορθώθηκε η εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπους με το επιβλητικό τετραόροφο καμπαναριό της.

Σταματήσαμε το αυτοκίνητο και καθήσαμε στην σκιά των αιωνόβιων πλατανιών να απολαύσουμε την δροσιά και το πρωϊνό μας καφεδάκι.

Ακριβώς δίπλα μας το εκκλησάκιτου Αγίου Σώστη και το μικρό δρομάκι που οδηγεί στους καταρράκτες και το αργό ποταμάκι με τις πάπιες και τα αγριολούλουδα να συναγωνίζονται σεομορφιά γέμισαν το βλέμμα μας και έφεραν στο μυαλό μας τις πιο όμορφες σκέψεις.

Από αυτό το σημείο οι επιλογές που είχαμε ήτανε αρκετές και τις επιλέξαμε όλες πηγαίνοντας χωριστά στην κάθε μία.

Αφού επισκεφθήκαμε το ελαιοτριβείο του Φωτεινού, όπου υπάρχει ένα από τα πρώτα ελαιοπιεστήρια που λειτουργούσαν με ζώα, προχωρήσαμε καικατεβήκαμε με τα πόδια στον οικισμό της Κάτω Χώρας, με το ενετικό κάστρο και την υπέροχη θέα, απολαμβάνοντας τα παλαιά σπίτια ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής με τις καμάρες και τις εσωτερικές αυλές γεμάτες μπουκαμβίλιες στα στενά δρομάκια, που σε φέρνουν πολλά χρόνια ίσως και αιώνες πίσω.

Η Κάτω Χώρα είναι πραγματικά ο γραφικότερος οικισμός των Κυθήρων που διατηρεί ακόμα το παραδοσιακό χρώμα και την τυπική αρχιτεκτονική του νησιού.

Τόσο τα σπίτια μέσα στο κάστρο όσο και τα άλλα που έχουν χτιστεί έξω από αυτό έχουν μορφολογική ομοιογένεια.

Λόγω έλλειψης χώρου, είναι διώροφα, χωρίς εσωτερική επικοινωνία, αλλά με εξωτερική στενή σκάλα, που καταλήγει σε πλατύσκαλο και η οποία στηρίζεταισε καμάρα, κάτω από την οποία ήταν η είσοδος του ισογείου, ενώ ταυτόχρονα χρησίμευε ως πρόχειρος χώρος φύλαξης αγροτικών προϊόντων και εργαλείων.

Οι ισόγειοι χώροι είναι χαμηλές, πετρόχτιστες καμάρες, με χαρακτηριστικό το γωνιακό τζάκι. Εδώ θα προσέξετε επίσης τις πρωτότυπες καμινάδες,σχεδιασμένες να αντέχουν στις ριπές του δυνατού αέρα, καθώς και τις πέτρινες λουλουδιέρες που στηρίζονται σε επίσης πέτρινα φουρούσια.

Συνήθως, τοποθετούνται κάτω από τα παράθυρα και η καταγωγή τους είναι βενετσιάνικη.

Το κάστρο χτίστηκε από τους Ενετούς για την προστασία των κατοίκων από τις πειρατικές επιδρομές και για να εποπτεύουν τα τρικυμιώδη δυτικά παράλια.
Αναφέρεται πως το 1545, στο κάστρο κατοικούσαν 50 οικογένειες προσφύγων από την Κρήτη και την Κύπρο, οι οποίες πρόσφεραν τον απαραίτητο στρατό για τη φύλαξη του.

Αναπτύχθηκε ιδιαίτερα μετά την καταστροφή της καστροπολιτείας του Αγίου Δημητρίου (Παλιοχωρα), το 1537, από τον Μπαρμπαρόσα, και ύστερα από την κατάληψη της Μονεμβασιάς, το 1540, από τους Τούρκους, όταν όσοι κάτοικοι σώθηκαν κατέφυγαν εκεί για προστασία.

Στη μικρή πλατεία με τα γραφικά ερείπια θα δείτε το παλιό αγγλικό σχολείο που χτίστηκε με χρήματα των Μυλοποταμιτών (1825), ενώ πίσω του βρίσκεται το δρομάκι που οδηγεί στο κάστρο.

Επιβλητικός και κυρίαρχος, όπως η πόλη του, ο φτερωτός Λέων του Αγίου Μάρκου της Γαληνότατης Δημοκρατίας της Βενετίας εποπτεύει ακόμη την είσοδο των επισκεπτών, οι οποίοι μένουν άφωνοι μπροστά στην εντυπωσιακή θέα.

Το φαράγγι ανοίγεται άγριο, απότομο και δασωμένο προς τη μονίμως φουρτουνιασμένη δύση.

Τα έρημα αλλά θαυμάσια διατηρημένα σπίτια της Κάτω Χώρας και τα στενά δρομάκια αφήνουν μια παράξενη αίσθηση εγκατάλειψης όπως και οι δέκα κλειστές εκκλησιές του, μερικές από τις οποίες κρέμονται κυριολεκτικά πάνω από τον γκρεμό.

Πρέπει, λοιπόν, να είστε εξαιρετικά προσεκτικοί για το πού πατάτε - η πινακίδα έξω γράφει πως μπαίνετε με δική σας ευθύνη και το εννοεί!

Αξίζει πραγματικά να προσέξετε την αρχιτεκτονική τους, τον τρόπο που κρατιούνται πάνω από το κενό, πώς ακολουθούν το φρύδι του γκρεμού και τις υπέροχες σκεπές τους από χελόπλακες (ιδιαίτερα το ναό του Σωτήρα).

Όταν λυσσομανάει ο βορειοδυτικός άνεμος, ο έρημος οικισμός χάνει τη γαλήνη της λήθης και ζωντανεύει με τους θρύλους των πειρατών και των πολεμιστών που στοίχειωσαν για αιώνες αυτό τον τόπο.

Οι εκκλησίες στο κάστρο είναι κατά κύριο λόγο μονόχωρες καμαροσκέπαστες και είναι: ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, οι Άγιοι Ανάργυροι, ο Άγιος Νικόλαος, οι Άγιοι Πάντες, η Παναγία η Μεσοσπορίτισσα, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Τίμιος Ιωάννης ο Πρόδρομος με κτητορική επιγραφή του 1518, ο Άγιος Δημήτριος, τέλη 15ου αιώνα, και η Μεταμόρφωση του Σωτήρος με βυζαντινές τοιχογραφίες.

Στην άλλη πλευρά του φαραγγιού, προς τα βόρεια, η εκκλησίτσα της Αγίας Μαρίνας, χωμένη στο βράχο, διακρίνεται μόνο από τον ασβέστη της πρόσοψης.

Αφήσαμε την Κάτω Χώρα με την αίσθηση ότι μόλις ζήσαμε σε μια πτυχή της ιστορίας με ιππότες της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας και επιστρέψαμε στην κεντρική πλατεία και στον σημερινό αιώνα.
Παίρνοντας πάλι το αυτοκίνητο προχωρήσαμε πάλι προς την Κάτω Χώρα και πήραμε τον πολύ καλό καινούργιο αυτοκινητόδρομο με κατεύθυνση το σπήλαιο της Αγίας Σοφίας και την παραλία του Λιμνιώνα.

Η θέα προς το κάστρο, είναι φανταστική, ενώ πάνω στις πλαγιές και ανάμεσα στους θάμνους, βρίσκονται κρυμμένες πολλές ακόμα εκκλησίες, της ίδιας εποχής με εκείνες της Κάτω Χώρας.

Έπειτα από 1,4 χλμ. συναντήσαμε μια διασταύρωση που δεξιά οδηγεί στο σπήλαιο και αριστερά στην παραλία. Ένα χλμ. παρακάτω και ενώ το βουνό κατεβαίνει απότομα προς τη θάλασσα, τόσο εντυπωσιακά μάλιστα που δεν ενδείκνυται για υψοφοβικούς, παρκάραμε το αυτοκίνητο στο πλάτωμα και κατεβήκαμε τα σκαλιά και το μονοπάτι προς το σπήλαιο της Αγίας Σοφίας.

Για μια ακόμα φορά ένα καμμένο, πρώην καταπράσινο και εντυπωσιακό τοπίο, μας έφερε την πικρή γεύση στα χείλη καθώς κάτωθε μας απλώνονταν οι απόκρημνες ακτές και η θάλασσα έλαμπε σαν ένα απέραντο μαργαριτάρι.
Φθάνοντας στο τέλος του μονοπατιού βρεθήκαμε στο κιόσκι και στην είσοδο του Σπηλαίου της Αγίας Σοφίας.

Το σπήλαιο έχει ιστορία περίπου τεσσάρων εκατομμυρίων ετών και εξερευνήθηκε για πρώτη φορά το 1930, από τον Κυθήριο σπηλαιολόγο ΙωάννηΠετρόχειλο και τη σύζυγο του Άννα, επίσης σπηλαιολόγο, ενώ η διάνοιξη του πραγματοποιήθηκε μόλις το 1970.

Έχει εμβαδόν 2.200 τ.μ., αλλά η επισκέψιμη διαδρομή έχει μήκος 275 μ. Σε κάποια σημεία βρίσκεστε να περπατάτε 60 μ. πάνω από τη θάλασσα και σε άλλα 30 μ. κάτω από τη γη. Αρχικά οι σπηλαιολόγοι πίστευαν πως αποτελούσε συνέχεια του σπηλαίου του Διρού.

Είναι το μεγαλύτερο από τα τρία σπήλαια της Αγίας Σοφίας που υπάρχουν στα Κύθηρα και ο μύθος τα θέλει να επικοινωνούν μεταξύ τους υπογείως. Η ατμόσφαιρα στο σπήλαιο, ανεξάρτητα από τον τεχνητό φωτισμό, είναι πραγματικά υποβλητική.

Ολόσωμες φιγούρες αγίων σας υποδέχονται στην είσοδο, φύλακες των υγρών μυστικών μαζί με τις όρθιες κολώνες των σταλαγμιτών: Η Παναγία, ο Χριστός, ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο Οσιος Θεόδωρος ο κοινοβιάρχης, η Αγία Σοφία και οι τρεις κόρες της, ο Όσιος Θεόδωρος προστάτης του νησιού, ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, ο Αγιος Παντελεήμων.

Ζωγραφισμένες με τη τεχνική του φρέσκο, στα τέλη του 13ου αι., οι μορφές διατηρούνται με ολοζώντανα χρώματα, χάρη στην έλλειψη φωτός, στην υγρασία και στους 18° 0 που επικρατούν μόνιμα στο χώρο.
Προχωρώντας προς το εσωτερικό της σπηλιάς, θα συναντήσετε το εκκλησάκι του 1875, με μία μόνο τοιχογραφία, απέναντι από το οποίο υπάρχει ένα κοίλωμα γεμάτο με νερό που σταλάζει από την οροφή, το οποίο για χρόνια χρησίμευε ως κολυμπήθρα για τα παιδάκια που γεννιούνταν με προβλήματα υγείας.

Οι επόμενες οχτώ αίθουσες του σπηλαίου έχουν ονόματα ονειρικά, όπως τα διάλεξε ο νονός τους, Ιωάννης Πετρόχειλος.

Τα Λουτρά της Αφροδίτης είναι κοιλώματα γεμάτα νερό, η αίθουσα του Κεχριμπαριού ή του Βαρελιού, μεγαλύτερη απ' όλες, καλύπτεται από σταλακτίκτες σε εντυπωσιακά κοκκινοκίτρινα χρώματα, εξαιτίας του σιδήρου, ενώ στην Πλάκα, με το παλιότερο πέτρωμα και τις ολοζώντανες ρίζες των κέδρων που το διαπερνούν αναζητώντας λίγη υγρασία, έχουν χαράξει ονόματα και ημερομηνίες οι κάτοικοι που κρύφτηκαν εκεί κατά τη διάρκεια της Κατοχής.

Στην αίθουσα των Νυχτερίδων βρίσκεται η παλιότερη χάραξη ημερομηνίας (1810) και ονόματος από έναν Άγγλο περιηγητή και στην αίθουσα της Κρυφής Λίμνης βρίσκεται, φυσικά, μια μικρή λιμνούλα.

Στις 17 Σεπτέμβρη, ημέρα που γιορτάζει η Αγία Σοφία, λειτουργείται και το εκκλησάκι του σπηλαίου.

Ανεβήκαμε πάλι το στενό μονοπάτι και τα σκαλιά και βρεθήκαμε στο πλάτωμα που είχαμε αφήσει το αυτοκίνητο. Γυρίσαμε πίσω στην προηγούμενη διασταύρωση και στρίψαμε δεξιά πηγαίνοντας προς την θάλασσα δηλαδή προς την παραλία του Λιμνιώνα.

Σε όλη τη γεμάτη σπηλιές διαδρομή είμαστε εξαιρετικά προσεχτικοί γιατί ο δρόμος κατηφορίζει φιδωτά, με συγκλονιστική θέα στο πέλαγος, στενός και με λάθος κλίσεις, και ο γκρεμός προς τη μεριά της θάλασσας δείχνει ιδιαίτερα απειλητικός.

Τα φρύγανα που καλύπτουν το γυμνό τοπίο πλησιάζοντας στον Λιμνιώνα είναι ό,τι πρόλαβε να φυτρώσει στη γη έπειτα από τη μεγάλη πυρκαγιά που κατέκαψε τους κέδρους του νησιού, ενώ οι μαύροι κορμοί ανάμεσα τους, ξεπλυμένοι από τις δυνατές καταιγίδες, δημιουργούν γλυπτές συνθέσεις και αλληλοσυγκρουόμενα συναισθήματα.

Το ψηλό βουνό στα αριστερά, νότια, είναι ο Μερμηγκάρης, όπου έχουν βρεθεί απολιθώματα θαλάσσιων οργανισμών από τις συνεχείς αναδύσεις του νησιού από τη θάλασσα. Επίσης, στη θέση Καταφυγάδι, ανακαλύφθηκε ιερό σπήλαιο από την Μινωική εποχή, το οποίο χρησιμοποιούσαν και ως παρατηρητήριο του θαλάσσιου δυτικού περάσματος.

Στις απόκρημνες αυτές ακτές βρίσκεται η φωκοσπηλιά όπου, όπως δηλώνει και το όνομα της, έβρισκαν καταφύγιο οι φώκιες της περιοχής.

Φθάσαμε λοιπόν στον γραφικό Λιμνιώνα, που μοιάζει σαν μια ζωγραφιά με τις άσπρες καμάρες μπροστά στη θάλασσα, ένα εκκλησάκι του Άη Νικόλα και την παραλία με τη λεπτή χρυσωπή άμμο ανάμεσα στα βράχια του σχετικά βαθύ κόλπου, ανοιχτού στη δύση, όπου προστατεύονται οι βάρκες από το βοριά.

Φυσικά εννοείται ότι τα καταγάλανα νερά μας προκαλούσαν να κάνουμε ένα μπανάκι και εμείς δεν αντισταθήκαμε διόλου...

Πήραμε πάλι τον δρόμο της επιστροφής προς τον Μυλοπόταμο. Φθάνοντας στην διασταύρωση στον οιισμό ερχόμενοι απο ττην Κάτω Χώρα μια πινακίδα αριστερά μας μας οδήγησε στο χωματόδρομο προς το μοναστήρι της Παναγίας της Ορφανής και στην παραλία Καλάμι.

Ο δρόμος ήτανε σχετικά καλός και σε αρκετά σημεία γίνεται τσιμεντόδρομος με ΒΔ διεύθυνση.

Διανύσαμε περίπου 3,5 χλμ. ανάμεσα από επίπεδα χωράφια και την θέα της Κάτω Χώρας με το κάστρο της να κρέμεται πάνω από τους γκρεμούς των φαραγγιών μας .

Τα καμμένα κυπαρίσια και οι ξεροί κέδροι με τους μαύρους κορμούς μας πλήγωσαν αφάνταστα σε όλη την φιδωτή διαδρομή μας και μας θύμισαν το απαίσιο και εγκληματικό έργο της τελευταίας καταστροφικής πυρκαϊάς.

Η Παναγία η Ορφανή που, ευτυχώς, γλίτωσε από τη φωτιά -κι αυτή χτισμένη μέσα σε σπηλιά κατά το αγαπημένο, ανά τους αιώνες, συνήθειο των Κυθήριων- βρίσκεται σε ένα εντυπωσιακό σημείο στο φαράγγι που κατηφορίζει στην παραλία Καλάμι, πάνω από έναν απόκρημνο βράχο, λευκή, με τα κελιά της τριγύρω από τη μικρή αυλή.

Ανήκε στην οικογένεια Δαρμάρου, νυν Στάη, και σήμερα την ευθύνη της έχει μια επιτροπή, αλλά παραμένει κλειστή.
Η σπηλιά έχει μήκος 8 και πλάτος 7 μ. και στη δυτική της πλευρά βρέθηκε το εικονίδιο της Παναγίας της Ελεούσας, με την επωνυμία Ορφανή. Το προσκύνημα γιορτάζει στις 15 Αυγούστου.

Η πρόσβαση στην παραλία Καλάμι είναι αρκετά δύσκολη και πρέπει να είναι κανένας αποφασισμένος να κατέβει αλλά και να ανέβει.

Περίπου 500 μέτρα από την Παναγία την Ορφανή τελειώνει ο δρόμος (όχι ιδιαίτερα καλός για συμβατικά οχήματα) και υπάρχει ένα πλάτωμα όπου μπορεί κανείς να αφήσει το αυτοκίνητο.

Από κει και κάτω υπάρχει ένα δρομάκι που κατεβαίνει και μοιάζει περισσότερο με χαντάκι χειμάρρου.
Μόλις φτάσετε στα βράχια, πηγαίνετε προς τα αριστερά, ανάμεσα από χαμηλούς θάμνους και κέδρους, ακολουθώντας πιο πολύ το ένστικτο σας, γιατί μονοπάτι δεν υπάρχει.

Τα βράχια είναι λεία, γλιστερά και απότομα και έτσι πατάτε, κυριολεκτικά, όπου βρει το πόδι σας λίγη σταθερότητα. Λίγο πριν από το τέλος του γκρεμού πηγαίνετε προς τα δεξιά και στη συνέχεια πιάνεστε από ένα χοντρό σκοινί για να κατεβείτε στην παραγματικά υπέροχη παραλία με τα ατλαζένια νερά.

Παρά τις δυσκολίες, αρκετοί επισκέπτες βρισκόντουσαν στην παραλία, μια που το Καλάμι έχει εδώ και χρόνια φανατικούς και απτόητους θαυμαστές (15-20 λεπτά κατάβαση).

Μέσα στο νερό, δέκα μέτρα από την ακτή, όταν ο καιρός το επιτρέπει, διακρίνονται δύο από τα έξι βενετσιάνικα κανόνια που υπήρχαν κάποτε στο βυθό.

Αφού απολαύσαμε τα καθάρια νερά στο Καλάμι ανεβήκαμε πάλι και μπαίνοντας στο αυτοκίνητο επιστρέψαμε στο Μυλοπόταμο στην κεντρική πλατεία να απολαύσουμε το καφεδάκι μας.

Από όλες τις διαδρομές αφήσαμε τελευταία την διαδρομή προς τον καταρράκτη της Φόνισσας και τους 23 νερόμυλους της Νεράϊδας κατά μήκος της ρεματιάς.

Στον καταρράκτη πάει κανείς είτε το μονοπατάκι που ξεκινάει από τον Άγιο Σώζοντα είτε τον χωματόδρομο που βρίσκεται δεξιά, στην είσοδο του Μυλοπόταμου, ο οποίος ύστερα από 400 μ. σταματάει σε ένα σκιερό πλάτωμα, όπου ακόμα κι αυτοί που δεν αποχωρίζονται με τίποτα το αυτοκίνητο τους, θα το αφήσουν αναγκαστικά για να ακολουθήσουν το στενό μονοπατάκι που θα τους οδηγήσει στην αρχή της ρεματιάς, ανάμεσα στους κισσούς, τις δάφνες του Απόλλωνα, τα πεύκα και με μόνιμη συνοδεία το τραγούδι των τζιτζικιών.

Ο χωματόδρομος στα δεξιά κατεβαίνοντας, όπως γράφουν και οι πινακίδες, οδηγεί στον ωραιότατα ανακαινισμένο νερόμυλο του Φίλιππη, μέσα στα λουλούδια, όπου θα μπορέσετε να δείτε πώς λειτουργούσαν οι παλιοί νερόμυλοι που οδήγησαν στην οικονομική άνθιση το χωριό.

Από εκεί, μπορεί κανείς να κατέβει τη ρεματιά ακολουθώντας την όχθη και να δεί τους υπόλοιπους εγκαταλειμμένους νερόμυλους ή να ανέβει στον καταρράκτη της Φόνισσας, που λέγεται και καταρράκτης της Νεράιδας-από το όνομα της ρεματιάς- για να απαλύνει κάπως την κακή εντύπωση του πρώτου ονόματος.

Ο εντυπωσιακός καταρράκτης της Φόνισσας βρίσκεται ανάμεσα σε θεόρατα πλατάνια και τα νερά του πέφτουν λαμπερά, από ύψος 20 μέτρων, σχηματίζοντας μικρές λιμνούλες από κάτω, όπου το καλοκαίρι κολυμπούν μερικοί γενναίοι που αντέχουν το κρύο νερό.

Εδώ λέγεται ότι πνίγηκε στα παλιά χρόνια ένα κοριτσάκι, και στο κακό αυτό χρωστάει το όνομα του ο καταρράκτης.

Είναι ένα από τα εντυπωσιακότερα τοπία των Κυθήρων, καταφύγιο από τους καλοκαιρινούς καύσωνες, το οποίο μεταμορφώνεται μαγικά στις αρχές του φθινοπώρου, όταν όλοι οι τόνοι του πράσινου γίνονται σταδιακά χρυσαφένιοι και κοκκινωποί.

Για τους νερόμυλους της Νεράιδας, που έδωσαν το όνομα στο Μυλοπόταμο, ακολουθήσαμε το δρόμο που συνεχίζει ευθεία από το χωριό (δεξιά σε σχέση με αυτόν που πηγαίνει στην Κάτω Χώρα), ακολουθώντας τις πινακίδες.

Έπειτα από 100 μ., στα δεξιά, ένα απότομο και σκιερό μονοπατάκι κατεβαίνειι πάλι στη Φόνισσα, ενώ μετά το νεκροταφείο (700 μ.), πάλι δεξιά, θα δείτε ένα τόξο που γράφει «προς νερόμυλους» και αυτό είναι το σημείο στο οποίο θα επιστρέψετε.

Ακολουθήσαμε το μονοπάτι αμέσως έξω από το χωριό. Η κατάβαση μέχρι τους τελευταίους νερόμυλους διήρκεισε περίπου μία-μιάμιση ώρα, ανάμεσα στις φτέρες και τις δάφνες και περνώντας το τσιμεντένιο γεφυράκι είδαμε τα ερείπια του πρώτου νερόμυλου που, όπως και οι υπόλοιποι, ήταν κρυμμένος κάτω από την οργιαστική βλάστηση των κισσών και των βάτων.

Συνεχίσαμε στο τσιμεντένιο αυλάκι όπου κυλούσε το νερό και φθάσαμε στον ανακαινισμένο νερόμυλο του Φίλιππη.Περάσαμε πάλι στην αριστερή όχθη από ένα μικρό μονοπατακι, δασωμένο, στο οποίο πρέπει να σκύψετε για να περάσετε από τους θάμνους, με νερόμυλους αριστερά και δεξιά.Από εδώ και κάτω, αρχίζουν οι μικροί και μεγάλοι καταρράκτες με τις υπέροχες λιμνούλες, όπου -επιτέλους- μπορείτε να βουτήξετε και να κολυμπήσετε.

Στο σημείο αυτό θα δείτε το πρώτο συγκρότημα νερόμυλων και σπιτιών, όλο χτισμένο με πέτρα, με τις παλιές καμάρες πρασινισμένες από την υγρασία, σκαμμένες πέτρινες γούρνες και τζάκια που δεν ένιωσαν τη ζεστασιά της φωτιάς εδώ και πολλές δεκαετίες.

Απέναντι από τους νερόμυλους, είδαμε τον ωραιότερο καταρράκτη της διαδρομής, ίσως ωραιότερος και από τη Φόνισσα, τον οποίο περάσαμε περπατώντας πάνω στον πεσμένο κορμό ενός ολοζώντανου δένδρου.

Ανηφορίσαμε για λίγο σε ένα μονοπάτι, λίγο ψηλότερα του οποίου υπήρχε και μια σπηλιά με την εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης στο εσωτερικό της.

Κατηφορίσαμε πάλι και φθάσαμε σε ένα υπέροχο πέτρινο γεφυράκι που οδηγεί σε ένα επίσης υπέροχο σπίτι, απ' αυτά που χρησιμοποιούσαν οι άρχοντες ιδιοκτήτες των νερόμυλων.
Σε όλη τη διαδρομή περνάγαμε συνεχώς από τη μια όχθη στην άλλη, κάτι που συνεχίσαμε και μετά το ωραίο συγκρότημα των νερόμυλων.

Μετά από άλλους τρεις νερόμυλους, φθάσαμε στο τέλος της διαδρομής, όπου και εξαφανίζονται τα νερά της ρεματιάς, η οποία καταλήγει σαν φαράγγι, πλέον, στην παραλία Καλάμι, περνώντας κάτω από το μοναστήρι της Παναγίας της Ορφανής. Η συνέχεια της διαδρομής δεν είναι αδύνατη, είναι όμως αρκετά επικίνδυνη και χρειάζεται ειδικό εξοπλισμό, πολύ χρόνο στη διάθεση σας και, ίσως, έναν ντόπιο οδηγό (3-4 ώρες).

Επιστρέψαμε πάλι στο μονοπατάκι προς τα πίσω, ακολουθώντας τη δεξιά κατεύθυνση πάντα, περάσαμε τη σπηλιά με την εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης και ανηφορίσαμε δεξιά στην πλαγιά του βουνού, μέχρι που βρήκαμε κάτι σκαλοπατάκια, αριστερά, που οδηγούν κοντά στο νεκροταφείο.

Η ανάβαση μας διήρκεισε 35 λεπτά και από το νεκροταφείο αριστερά επιστρέψαμε στο Μυλοποταμο.

Αφού απολαύσαμε ακόμη μια φορά το υπέροχο Καμάρι στην πλατεία μπήκαμε στο αυτοκίνητο και αφήσαμε πίσω μας τον Μυλοπόταμο με κατεύθυνση, νότια, προς τις Καρβουνάδες.

Ο Μυλοπόταμος και οι..ομορφιές του...


Upgrade your Flash Player to version 8 to view this video!

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ - ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ.

΄Αφιξη-Καψάλι...

   
   
   
   
 
 
 
 
 
 
 
Σύντομα η συνέχεια...καθώς συνεχίζονται οι διαδρομές μας στο νησί......