ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟΣ ΟΔΗΓΟΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΝΕΑ-ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ
Δείτε το ΚΥΘΗΡΑ TV
 

Διαδρομή τέταρτη : Λιβάδι - Δρυμώνας - Μελιδόνι - Φελωτή - Αγία Ελέσσα - Πούρκο.

Αυτή την φορά ξεκινήσαμε την διαδρομή μας από το τέλος του Λιβαδιού στην γωνία του φούρνου, από εκεί που κατεβαίνει δηλαδή η εικόνα της Μυρτιδιώτισσας, όταν φεύγει από το μοναστήρι.

Αφήσαμε δεξιά μας τον οικισμό Μαζαρακιάνικα που είναι σχεδόν επέκταση του Λιβαδιού και τον περάσαμε στην προηγούμενη διαδρομή μας πηγαίνοντας προς το Αγγλικό σχολείο της Μηλαπιδέας.

Συνεχίσαμε ανηφορικά φθάνοντας στον Κουμάρο δηλαδή το υψηλότερο σημείο στην περιοχή από όπου η θέα της πεδιάδας του Λιβαδιού από κάτω είναι υπέροχη.

Έπειτα από 1,2 χλμ. συναντήσαμε μια διασταύρωση, όπου δεξιά οδηγεί στον Δρυμώνα, ενώ αν πάτε αριστερά, θα φτάσετε στο Πούρκο και την Αγία Ελέσα.

Συνεχίσαμε προς Δρυμώνα (αριστερά), στρίβοντας λίγο παρακάτω περίπου σε 700 μέτρα πάλι αριστερά και κατευθυνόμενοι στον οικισμό.

Ο Δρυμώνας λέγεται ότι χρωστά το όνομα του σε ένα δάσος βελανιδιάς που υπήρχε εδώ κατά την αρχαιότητα και το οποίο έκοψαν οι Φοίνικες για να φτιάξουν το στόλο τους. Ο οικισμός είναι παλιός και αναφέρεται από τον 16ο αιώνα, ενώ ανάμεσα στα αξιοθέατα, ενδιαφέρον παρουσιάζει το πώρινο, σκαλιστό, τριώροφο καμπαναριό της εκκλησίας της Αγίας Μαρίνας.

Βγήκαμε από τον οικισμό ακολουθώντας τις πινακίδες που μας οδήγησαν μέσα από πολύ στενούς τσιμεντόδρομους στην ανατολική πλαγιά του βουνού.

Προχωρήσαμε κατεβαίνοντας την πλαγιά στον καλό χωματόδρομο περίπου 3 χλμ. και φθάσαμε στο μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων ή του Αγίου Κοσμά, στη θέση Ξηρουλάκι.

Το προσκύνημα των Αγίων Αναργύρων ή του Αγίου Κοσμά, ανοικοδομήθηκε το 1825 και στα δυτικά θα δείτε τα ερείπια των προηγούμενων κτισμάτων με τις πολεμίστρες.

Σύμφωνα με κληρονομική διάταξη, στο μοναστήρι εφημερεύει πάντα ιερέας της οικογένειας Μεγαλοκονόμου, της οποίας αποτελεί ιδιοκτησία.

Η ανοικοδόμηση έγινε με χρήματα που είχαν κρύψει οι πειρατές μέσα σε ένα πιθάρι, στην παραλία Μελιδόνι, μια πληροφορία που αποκάλυψε ένας από τους πειρατές στον ιερέα της Μονής, όταν ο τελευταίος έψαχνε χρήματα στην Κωνσταντινούπολη.

Το πιθάρι που βρίσκεται στην εξωτερική πύλη είναι ακριβώς αυτό που περιείχε τα χρυσά νομίσματα. Με τέτοιες αποκαλύψεις, ίσως μπείτε στον πειρασμό να αλλάξετε πρόγραμμα διακοπών και, αντί να κάνετε βουτιές στο Μελιδόνι, να αρχίσετε να ψάχνετε μέσα στις άπειρες σπηλιές των Κυθήρων και στα ερείπια, όπου -βέβαια- έχουν ψάξει πολλοί άλλοι πριν από εσάς, αλλά χωρίς αποτέλεσμα!

Αποφεύγοντας τον «πυρετό» του χρυσού, κατηφορίσαμε στο σχετικά βατό χωματόδρομο προς την εξωτική παραλία με τα ατλαζένια νερά, όπου φτάσαμε έπειτα από 2,5 χλμ.

Μετά τη διασταύρωση με τον τσιμεντόδρομο στα αριστερά, εμείς συνεχίσαμε στον χωματόδρομο, είδαμε στα αριστερά σας ένα από τα λίγα εναπομείναντα ασβεστοκάμινα.

Πάνω στα απόκρημνα βουνά, στα ανατολικά, φωλιάζει η Μονή της Αγίας Ελέσας και από κάτω οι καλλιεργημένες εκτάσεις και τα μελίσσια και μπροστά μας η παραλία ανάμεσα στα βράχια, με τη Χύτρα να αρμενίζει στο σκουρόχρωμο πέλαγος, ολοκληρώνουν το πραγματικά εντυπωσιακό τοπίο.

Το Μελιδόνι είναι μια θαλασσινή αγκαλιά με χρυσαφένια άμμο που δεν κολλάει στα ρούχα, με νότιο προσανατολισμό, υπέροχα βράχια να την προστατεύουν σαν βραχίονες και μια μικρότερη παραλία προς τα δεξιά, για όσους θέλουν ησυχία, μια επιθυμία που θα μείνει μάλλον ανεκπλήρωτη κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.

Αφήσαμε το γαλαζοπράσινο Μελιδόνι και επιστρέψαμε προς στον Δρυμώνα συνεχίζοτας την διαδρομή μας. Ακολουθήσαμε τον χωματατόδρομο ευθεία νότια πάνω σε μια αριστερή στροφή και, σε 900 μ., φθάσαμε στα Κομηνιάνικα,όπου εντύπωση μας έκαναν δύο σπίτια με ιδιαίτερη αρχιτεκτονική στην είσοδο του χωριού.

Οι καμινάδες στα τρία χωριά που αποτελούν το Πούρκο, Κομηνιάνικα, Γερακιάνικα πριν από την Αγία Ελέσα και Κλαράδικα -ο πρώτος οικισμός καθώς έρχεστε από το Λιβάδι, απέναντι από το βουνό της Αγίας Ελέσας- αποτελούν δείγματα αρχιτεκτονικής φαντασίας στην πρακτική αντιμετώπιση των ισχυρών αέρηδων που πνέουν στο νησί.

Πριν συνεχίσουμε για το μοναστήρι και τον εκπληκτικό ναό του Αγίου Δημητρίου,που αναπαύεται σαν ζωγραφιά μέσα στο γραφικό τοπίο με τα καλλιεργημένα χωράφια, κατηφορίσαμε για άλλη μια φορά σε έναν αρκετά δύσκολο χωματόδρομο κατευθυνόμενοι στη παράλια της Φελωτής.

Στα 400 μ. από τα Κομηνιάνικα και πριν από τα Γερακιάνικα, στα δεξιά, στρίψαμε στον χωματόδρομο που κατεβαίνει προς τα νοτιοδυτικά - εδώ ακολουθούν μόνο τα οχήματα εκτός δρόμου. Καθώς κατηφορίσαμε, με τον απότομο όγκο του βουνού της Αγίας Ελέσας προς τα ανατολικά, το τοπίο μπροστά σας αρχίζει να μοιάζει με βραχόκηπο, καθώς μεγάλοι ογκόλιθοι μοιάζουν σαν να 'χουν κατρακυλήσει για να σταθούν τελικά σε κάποια τυχαία σημεία, σαν προϊστορικά μενίρ.

Μέχρι τη διασταύρωση με τον στενό χωματόδρομο που φεύγει ανατολικά προς τη Χώρα, η απόσταση είναι 3,8 χλμ., ενώ η συνολική διαδρομή μέχρι το γραφικό και απάνεμο κολπάκι είναι περίπου 5 χλμ.

Στη Φελωτή υπάρχουν δύο-τρία σπιτάκια, ένας μικρός ντόκος για τις ψαρόβαρκες και μια συμπαθητική παραλία με βότσαλο, στην οποία καταλήγει ακόμα ένα λαγκάδι. Την περιβάλλουν όμορφα βράχια τα οποία θα δείτε σε όλη την περιοχή, γεμάτα σπηλιές, που είναι πολύ ενδιαφέροντα για υποβρύχιο κολύμπι.

Στα κοφτερά βράχια γύρω από τη Φελωτή θα δείτε τις «αλαταρές», τις φυσικές αλυκές όπου άλλοτε μάζευαν το αλάτι. Σε ό,τι αφορά τις αλυκές, τα Κύθηρα είναι χωρισμένα σε 26 περιφέρειες που κάθε χρόνο βγαίνουν σε πλειστηριασμό προς ενοικίαση.

Από το πλάτωμα όπου θα δείτε το πρώτο σπιτάκι, ξεκινάει ένα δρομάκι αριστερά (ανατολικά) το οποίο, περνώντας ανάμεσα στα βράχια, σας φέρνει στην κρυμμένη σπηλιά της Αγίας Πελαγίας.

Ένα μικρό εκκλησάκι μέσα στο βράχο, που πλημμυρίζει με τα κύματα του χειμώνα, πρασινισμένο από τα αλάτια, χωρίς εικόνες,αφού τις τρώει η αλμύρα, με μοναδικούς ήχους το βουητό της θάλασσας και τον ήχο από τις σταγόνες του γλυκού νερού που πέφτουν από τα βράχια μέσα σε μια κοιλότητα που μοιάζει με φυσική κολυμπήθρα.

Σαν να έχεις κατεβεί πραγματικά στα υγρά έγκατα της γης, όπου το λιγοστό φως μπαίνει από το άνοιγμα της οροφής, διαλύοντας το σκοτάδι. Το τέμπλο είναι από πωρόλιθο, τα εικονίσματα τα φέρνουν τον Σεπτέμβρη -την ημέρα της γιορτής της Αγίας, οπότε και λειτουργείται-, ενώ το μόνο σημάδι της παρουσίας της εκκλησίας είναι η καμπάνα που εξέχει από τα βράχια.


Για να επιστρέψετε στον πολιτισμό, έχετε δύο επιλογές. Αν είστε ατρόμητοι και τυχεροί, θα ακολουθήσετε τον ανηφορικό χωματόδρομο προς Χώρα, στον οποίο μετά βίας χωράει ένα αμάξι και, αν συναντηθείτε με κάποιο που έρχεται από την αντίθετη κατεύθυνση, βρίσκεστε ουσιαστικά σε αδιέξοδο.

Ο γκρεμός λέγεται Κακόπλακα και ανοίγεται ακριβώς κάτω από τα πόδια σας, φυσικά, χωρίς δίχτυ ασφαλείας, και τα νεροφαγώματα του δρόμου είναι αρκετά, οπότε, μόνο την εξαιρετική θέα δεν θα απολαύσετε. Μέχρι τη Χώρα είναι 3 χλμ. και σας προτείνουμε να το δείτε σαν μια ωραία πεζοπορική βόλτα. Παρ' όλες τις αντιξοότητες, όμως, κάθε καλοκαίρι η παραλία είναι γεμάτη με κόσμο.

Αφού έχετε περάσει λοιπόν σώοι και αβλαβείς από τη δοκιμασία του γκρεμού, φτάνετε στον Αγρόσκιλλο, ένα σημείο από το οποίο έχετε εξαιρετική θέα προς τη Χώρα και το Κάστρο.

Ο χωματόδρομος που θα συναντήσετε στα δεξιά σας, νότια, ανοίχτηκε με τη μέθοδο της αγγαρείας, επί Κατοχής, και κατεβαίνει στην άκρη του ακρωτηρίου Τράχηλος, απ' όπου μπορείτε να θαυμάσετε με την ησυχία σας τους απότομους γκρεμούς των νοτιοδυτικών ακτών (1,5 χλμ.).

Σε αυτό το σημείο έχτισαν οι Γερμανοί ένα απόρθητο φρούριο-με την τελευταία λέξη της τότε τεχνολογίας- για να μπορούν να ελέγχουν το θαλάσσιο πέρασμα, όπως έκαναν και όλοι οι άλλοι κατακτητές των Κυθήρων πριν από αυτούς.

Η περιοχή λέγεται ακόμα Γερμανικά και τα ερείπια του τεχνικού επιτεύγματος θα τα δείτε εκεί, μισοφαγωμένα από την αλμύρα. Το ερειπωμένο κτήριο που διακρίνεται στα ανατολικά, κατηφορίζοντας, είναι το παλιό καθολικό μοναστήρι.

Φυσικά εμείς δεν προτιμήσαμε αυτή την λύση και επιστρέψαμε στην διασταύρωση με το δρόμο που ανεβαίνει στην Αγία Ελέσα.

Περίπου 1 χλμ. μετά τα Γερακιάνικα, ο τσιμεντόδρομος που ανηφορίζει στην ανατολική πλαγιά του βουνού καταλήγει στο λευκό μοναστήρι της Αγίας Ελέσας, όπου γύρω από τον κυρίως ναό υπάρχουν κελιά για τον Δεκαπεντισμό. Η θέα σε όλα τα νοτιοδυτικά παράλια και τις παραλίες που επισκεφθήκαμε είναι πραγματικά εκπληκτική.

Ωστόσο, ακόμα πιο εντυπωσιακή είναι όταν έρχεται από τα δυτικά η κατσιφάρα, ή αλλιώς προβέτζα, και ο δρόμος τυλίγεται μέσα σε ένα υγρό σύννεφο, ώσπου να φτάσετε στην κορφή όπου, συνήθως, έχει ήλιο.

Το νησί φαίνεται να χάνεται ανάμεσα στα σύννεφα, σαν μια μαγική εικόνα που εμφανίζεται ξαφνικά, με την αθόρυβη χειρονομία κάποιου ταχυδακτυλουργού.

Σύμφωνα με το συναξάρι της μονής, η Αγία Ελέσα ήταν κόρη του ειδωλολάτρη αξιωματούχου της Πελοποννήσου Ελλάδιου και ήρθε το 375 στα Κύθηρα, για να μονάσει και να λατρέψει τον Θεό που της δίδαξε η μητέρα της. Ο πατέρας της την κυνήγησε, με σκοπό να τη μεταπείσει, αλλά εκείνη αρνήθηκε. Όταν, πια, κόντευε να την πιάσει, άνοιξε στα δύο ο βράχος και σώθηκε προς στιγμήν, τελικά όμως, δεν γλίτωσε τη μοίρα της, αφού απαγχονίστηκε από τον πατέρα της.

Εκείνη την εποχή είχε γίνει και ένας μεγάλος σεισμός στην Πελοπόννησο που, ίσως, «βοήθησε» να γίνει το θαύμα. Το σκίσιμο του βράχου είναι όντως εντυπωσιακό και θα το δείτε στα δυτικά, πάνω από τον γκρεμό, δίπλα στον τάφο της Αγίας, εκεί όπου την έθαψαν χριστιανοί που ήρθαν από την Πελοπόννησο στα έρημα Κύθηρα, χτίζοντας ναό στη μνήμη της. Εκεί κοντά σημειώνεται, επίσης, η θέση του δέντρου από το οποίο την κρέμασε ο πατέρας της.

Ο καινούργιος ναός ανεγέρθηκε το 1871. Το μοναστήρι είναι ανοιχτό μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες, κατά τη διάρκεια της ημέρας, και δέχεται κόσμο για Δεκαπεντισμό.

Κατηφορίσαμε, στην είσοδο του οικισμού Γερακιάνικα, και ένας μικρός χωματόδρομος στα δεξιά, ανατολικά, μας οδήγησε έπειτα από 400 μ. στην καρδιά του λιβαδιού, στο βυζαντινό ναό του Αγίου Δημητρίου στο Πούρκο.

Πρόκειται για ένα σύμπλεγμα τεσσάρων ναών -δύο από αυτούς κυθηραϊκού τύπου και δύο μονόχωροι καμαροσκέπαστοι- που είναι ενωμένοι μεταξύ τους, σαν ένα εκπληκτικό γλυπτό από καμπυλωτές στέγες και κόγχες ιερών, που κατασκευάστηκε το 1277 ή 1302. Η είσοδος τους βρίσκεται στη δυτική πλευρά και εξωτερικά αποτελούν ένα τετράπλευρο συγκρότημα, που όμοιο του δεν υπάρχει αλλού.

Ο βόρειος είναι αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο, ο νοτιοδυτικός στον Αρχάγγελο Μιχαήλ ή την Αγία Βαρβάρα και ο βορειοανατολικός στην Παναγία (χωρίς βεβαιότητα). Ο σημαντικότερος είναι ο νότιος ναός, αφιερωμένος στον Άγιο Δημήτριο, με τρία στρώματα βυζαντινών τοιχογραφιών του 13ου και Μου αιώνα, και μεταβυζαντινά του 1707, σύμφωνα με την αφιερωτική επιγραφή που βρίσκεται δίπλα στο τέμπλο.

Στο βόρειο ναό του Αγίου Νικολάου έχει βρεθεί κτητορική επιγραφή, με το όνομα Κοντογονάτος καθώς και αναφορά του ονόματος του ζωγράφου Δημητρίου, αρχιδιακόνου από τη Μονεμβασιά, γεγονός που τοποθετεί την αγιογράφηση των τεσσάρων ναών κατά το χρονικό διάστημα 1275-1 307, όταν τα Κύθηρα υπάγονταν στη Μητρόπολη Μονεμβασιάς.

Ο ναός του Αγίου Δημητρίου στο Πούρκο, όπως λέγεται όλο το συγκρότημα, είναι κλειστός και ανοίγει από την Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, συγκεκριμένες μέρες το καλοκαίρι, για τις οποίες πρέπει να ενημερωθείτε.

Από τον Άγιο Δημήτρη, ξεκινάει ένας δύσκολος χωματόδρομος για οχήματα εκτός δρόμου, που φεύγει προς τα νότια, περνάει αρχικά από καλλιεργημένα χωράφια και συνεχίζει στο γυμνό τοπίο, για να καταλήξει, έπειτα από 2,6 χλμ., έξω από το Μανιτοχώρι, στην είσοδο της Χώρας, αφού προηγουμένως σας έχει χαρίσει μια συγκλονιστική θέα στις εύφορες κοιλάδες γύρω από την πρωτεύουσα, στο Στραπόδι με τα ωραία σπίτια και στο Κάστρο που εποπτεύει τους δύο κόλπους του Καψαλιού - μια εικόνα που δεν θα βρείτε εύκολα στους ταξιδιωτικούς οδηγούς και στα φυλλάδια για το νησί.

Από το Λιβάδι στην Αγία Ελέσσα, στο Μελιδόνι, στη Φελωτή


Upgrade your Flash Player to version 8 to view this video!

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ - ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ.

΄Αφιξη-Καψάλι...

   
   
   
   
 
 
 
 
 
 
 
Σύντομα η συνέχεια...καθώς συνεχίζονται οι διαδρομές μας στο νησί......